Het boek is niet te vergelijken met de stijl van bijv. Anna Enquist, waar ik een groot liefhebber van ben, maar de prachtige stijl van schrijven is wat mij het meest aanspreekt. Ondanks dat de personages niet diep uitgewerkt zijn en er ook niet veel humor in het boek te bespeuren is het een van de mooist geschreven boeken die ik ooit gelezen heb. Het heeft mij ook heel wat denkwerk gekost, maar het was de moeite waard.
Centraal in deze veelgelaagde roman staat een oud bureau, dat wordt gezocht door een oude joodse antiquair, maar ondertussen in het bezit komt van veel verschillende mensen, zoals een oude man die ontdekt dat zijn vrouw al die jaren een groot geheim voor hem verborgen heeft gehouden, een meisje dat zich afvraagt wat haar vriend precies drijft, en een jonge schrijfster die door het verlies van haar bureau opeens ook het doel van haar bestaan kwijt lijkt te zijn. Langzaam maar zeker wordt duidelijk hoe deze verhalen met elkaar verbonden zijn, hoe de personages in verschillende verhalen voorkomen en hoe het bureau in verschillende levens heeft ingegrepen. Belangrijker nog dan deze complexe plotlijn zijn de thematiek van het voorgoed voorbije verleden en de sfeer van verlies die worden opgeroepen door de melancholieke stijl, de lang uitgesponnen herinneringen en de soms bijna beangstigende onbereikbaarheid van de diverse personages. Een bepaald niet eenvoudig, maar zeer aangrijpend en extreem knap geschreven roman.
